Jak pisać: Pamiętnik rzemieślnika | S. King

Jak pisać: Pamiętnik rzemieślnika | S. King

Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika

Niektórzy mówią, że Jak pisać jest podręcznikiem. Dla mnie jednak to bardziej autobiografia z opisanymi niektórymi trickami autora, pomagającymi mu w rzemiośle. Ułożenie całości jest przemyślane i dość szeroko obejmuje różne aspekty pisarstwa, ale to nadal to nie czyni z tej książki podręcznika. I w sumie to dobrze.

Jak pisać jest lekkie, ze swadą i humorem, choć nie zawsze zawiera historie wesołe. King napisał tę książkę w trakcie rekonwalescencji po bardzo poważnym potrąceniu przez samochód. Ból jaki wiązał się ze skutkami tego wypadku stanowi istotną część całej książki, jakby uwiarygodniając tezę, że to życie tworzy pisarza. 

Bo najważniejsza teza Kinga jest taka, że to życie kształtuje zarówno samego pisarza jak i jego pomysły. Nie tylko pisarzy zresztą. Każdego artystę, każdego człowieka, nawet jeśli nie aspiruje do tworzenia sztuki. Ciekawe, że często twierdzi podobnie jak Myśliwski, że to postać prowadzi autora, a nie odwrotnie.

Pisarz po godzinach

W ogóle to z tego, co King pisze, wyłania się obraz jego samego, jako autora który wyrósł z otoczenia niższej klasy średniej i wie co nieco o życiu. Musiał ciężko pracować fizycznie na utrzymanie, np. w pralni, jak Martin Eden. Jest tu też wątek uzależnienia Kinga od alkoholu. Dopiero sukces pierwszej książki, Carrie, przyniósł mu dużą zaliczkę. Nawiasem mówiąc, za prawa do paperback dostał dwieście tysięcy dolarów (w sumie czterysta, ale połowę zabrał główny wydawca). 

Sporo jest w Jak pisać o tym, jak wygląda świat wydawniczy w Stanach, co nie jest przekładalne na sytuację w Polsce. Natomiast, co jest ciekawe i fajne, autorka tłumaczenia włożyła specjalny wysiłek (o czym dodaje w przypisie), żeby dostosować rady Kinga odnośnie gramatyki i stylu do języka polskiego. Jest tam kilka interesujących akapitów i wyjaśnień. 

Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika

Bez ściemy

Jak pisać na pewno jedno zrobiła mi w głowie. Od tej pory będę zwracać większą uwagę na niektóre zabiegi autorskie próbujące sugerować, jak mam odbierać opisany świat (przysłówki). Myślę, że te triki, których pisarze używają do podrasowywania swoich opowieści (lub wydaje im się, że do tego), pomogą mi bardziej świadomie czytać.

W każdym razie autorowi udało się stworzyć ciekawą historię przeplatając swoje życie i przydatne rady, bez grama ściemy i lania wody. Co więcej, to co pisze jest wciąż świeże. Niektóre z jego tez pasują nie tylko do pisania, ale ogólnie do tworzenia innych rodzajów sztuki, czy nawet do zwykłego życia.

Słyszałam, że Jak pisać jest polecana w środowisku młodych autorów. Zupełnie się nie dziwię. To zabawna, ciekawa i wartościowa książka. 


Może Cię także zainteresować: O pisaniu, M. Atwood


Tytuł recenzji: Autobiografia z elementami praktyki
Subiektywna ocena: 8/10
Tytuł: Jak pisać: Pamiętnik rzemieślnika
Tytuł oryginału: On Writing: A Memoir of the Craft
Autor: Stephen King
Tłumaczenie: Tomasz Wilusz, Paulina Braiter-Ziemkiewicz
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Data wydania: 2021, wydanie rozszerzone (pierwsze wydanie: 2000)
ISBN: 9788382341058
Liczba stron: 312
Nakład: –